مبنای اصلی تعیین نرخ تسعیر ارز در واردات بدون انتقال ارز، نرخی است که واردکننده در اسناد و مدارک مثبته معامله درج کرده است. این نرخ در فرآیند حسابرسی مالیاتی برای محاسبه بهای تمامشده کالای وارداتی ملاک قرار میگیرد.
در صورتی که مؤدی امکان ارائه اسناد و مدارک کافی برای اثبات نرخ ارز مورد استفاده را نداشته باشد، نرخ فروش اسکناس صرافی ملی ایران بهعنوان مبنای محاسبه در رسیدگی مالیاتی اعمال خواهد شد.
| وضعیت پرونده واردات | مبنای نرخ تسعیر ارز | اثر در رسیدگی مالیاتی |
|---|---|---|
| اسناد و مدارک مثبته موجود است | نرخ درجشده در اسناد معامله | محاسبه بهای تمامشده بر مبنای نرخ مستند |
| اسناد نرخ ارز موجود یا قابلقبول نیست | نرخ فروش اسکناس صرافی ملی ایران | اعمال نرخ جایگزین توسط حسابرس مالیاتی |
| تأمین ارز پس از واردات انجام شده است | نرخ و شرایط تأمین ارزِ بعدی | بررسی آثار مالیاتی در زمان رسیدگی |
واردکننده باید بتواند نرخ ارز واقعی استفادهشده برای خرید کالا را با اسناد قابل استناد اثبات کند. این اسناد، حسب پرونده، میتواند شامل موارد زیر باشد:
نقطه کلیدی: صرف درج یک نرخ در اسناد، بدون امکان اثبات ارتباط آن با معامله واقعی، ریسک رد شدن نرخ اعلامی در حسابرسی را از بین نمیبرد.
اگر مؤدی مدارک لازم برای تعیین نرخ ارز را ارائه نکند، مرجع رسیدگی مالیاتی نرخ فروش اسکناس صرافی ملی ایران را مبنای محاسبه قرار میدهد.
این موضوع میتواند موجب اختلاف معنادار میان بهای تمامشده ثبتشده در دفاتر و بهای تمامشده مورد پذیرش حسابرس شود؛ در نتیجه، سود مشمول مالیات، مالیات عملکرد و در برخی پروندهها جرایم ناشی از رد دفاتر یا تعدیل هزینهها تحت تأثیر قرار میگیرد.
چنانچه واردات ابتدا به روش بدون انتقال ارز انجام شود، اما بعداً تأمین ارز آن از سوی مراجع ذیصلاح صورت گیرد، آثار مالیاتی ناشی از این تأمین ارز باید در زمان رسیدگی مالیاتی بررسی شود.
بنابراین، واردکننده باید مستندات مرحله بعدی تأمین ارز را نیز نگهداری کند؛ از جمله:
ضعف در مستندسازی نرخ ارز، مهمترین ریسک این رویه است. در نبود اسناد مثبته، اعمال نرخ فروش اسکناس صرافی ملی میتواند بهای تمامشده قابل پذیرش مالیاتی را تغییر دهد و منجر به تعدیل سود مشمول مالیات شود.
شرکت آریا تجارت بین الملل
تلفن تماس جهت مشاوره و ارائه خدمات
021-66550366-3